„Nie ma nikt- takiej nadziei, jak my! Nie ma nikt- takiej wiary w ludzi i cały ten świat!”- śpiewali studenci, członkowie Koła Naukowego „Pozytyw” wspólnie ze skazanymi z Zakładu Karnego we Wronkach podczas Dnia Solidarności z Więźniami, który odbył się 15 marca 2011.

„Niecodzienne wydarzenie. Po jednej stronie barykady skazani i studenci resocjalizacji z Poznania”- mówił Pan Krzysztof Sadowski, redaktor radia Merkury, który był gościem spektaklu.

Tak, po jednej stronie barykady! „Dzień Solidarności z Więźniami”- jak sama nazwa wskazuje- chcemy się solidaryzować, chcemy pokazać, że porozumienie międzyludzkie jest bardzo ważne, aby świat mógł funkcjonować w duchu wspólnego dobrego przekazu energetycznego.

Podczas kilkumiesięcznych prób stworzyliśmy pantomimę, która przedstawiała walkę dobra ze złem. Chcieliśmy w ten sposób unaocznić osobom odbywającym karę pozbawienia wolności, że każdy z nas w życiu błądzi i ważne jest, aby potrafić dostrzec dobro, które tkwi w każdym z nas, o czym często zapominamy, albo ludzie skutecznie pozwalają nam o tym zapomnieć.

Na spektakl postanowiliśmy zaprosić również nasze rodziny i znajomych- studentów innych specjalności. Poprosiliśmy o patronat medialny przedstawicieli prasy, telewizji oraz radia. Czyżby po to, abyśmy mogli zaistnieć? Odpowiedź brzmi- zdecydowanie nie!

Zaprosiliśmy ludzi „z zewnątrz” po to, aby pokazać, że w takim miejscu, jakim jest więzienie- które niestety znacznej części naszego społeczeństwa kojarzy się na co dzień z „wylęgarnią zła”- można robić dobre, pozytywne rzeczy!

Jamal śpiewa: „ja jestem taki sam jak Ty, mam takie same marzenia i takie same mam sny, tak samo cieszę się i tak samo lecą mi łzy(…)”.

Pamiętajmy, że wszyscy jesteśmy takimi samymi ludźmi, posiadającymi percepcję, uczucia, dusze, ciało i każdy z nas w życiu może zbłądzić!

Wszystko właściwie zaczęło się od praktyk zawodowych, które odbywałam w Zakładzie Karnym we Wronkach.

Udział w przedstawieniu, stworzonym przez więzienną grupę teatralną „Zniewoleni”, w którym zagrałam królową w sztuce „Hamlet” uzmysłowił mi, jak bardzo liczy się dla skazanych kontakt z ludźmi z zewnątrz. Po kilku tygodniach pracy przy przedstawieniu zobaczyłam, że praca z muzyką, z tekstami literackimi daje pozytywne efekty, rozwija ich inteligencję emocjonalną, wpływa na wrażliwość.

Zafascynowana ich chęcią do pracy oraz talentami, które posiadają postanowiłam stworzyć program resocjalizacyjny, opierający się na twórczych metodach pracy, wykorzystujący ukryte potencjały i zdolności osób odbywających karę pozbawienia wolności.

Wspólnie z kolegami z Koła Naukowego „Pozytyw” postanowiliśmy podjąć współpracę z Zakładem Karnym we Wronkach. Przez 1,5 miesiąca uczestniczyliśmy razem ze skazanymi w próbach do naszego spektaklu pt.:„ważne, że potrafisz widzieć dobro”. Wcieliliśmy się w rolę aktorów pantomimy, a skazani przygotowali całą oprawę multimedialną spektaklu. Wizualizacja i aranżacja muzyczna była efektem codziennej kilkugodzinnej pracy skazanych.

Aktualnie jesteśmy w trakcie przygotowywania programu, mamy nadzieję, że stanie się on wkrótce naszym narzędziem do pracy z osobami skazanymi.

Nasza współpraca ze skazanymi, twórcze działanie, którym się zajmujemy jest dla nich szansą. Szansą na odnalezienie samego  siebie i wrażliwości tkwiącej we wnętrzu.

To także czas głębokich przemyśleń i krzyk o człowieczeństwo. To również sprawdzian, dla skazanych czy potrafią wykorzystać w życiu szansę, którą dają im inni, ale też dla społeczeństwa- czy potrafimy obdarować szansą drugiego człowieka.

Dziękuję skazanym-biorącym udział w więziennym teatrze oraz zespołowi muzycznemu  „Poziom zero” za czas i serce włożone w każde nasze przedsięwzięcie.

Dziękuję także opiekunkom d.s. kulturalno- oświatowych- Pani kpt. Patrycji Gierszewskiej i Pani ppor. Agacie Nowak za możliwość realizowania naszych pasji, jak również Dyrekcji Zakładu Karnego we Wronkach za życzliwą akceptację naszej inicjatywy.

To na pewno nie ostatnie działanie, jakie podjęliśmy wspólnie ze skazanymi!

Agata Stranz

-reżyserka spektaklu

Młodzi ludzie z pasją postanawiają zrobić coś dla innych, ruszają do szkół i placówek penitencjarnych by pokazać dzieciom i dorosłym, że twórcze działanie może przynosić radość i satysfakcję.

To jest właśnie istota programu „Agarta”-przez pracę ze sztuką chcemy dotrzeć do młodzieży aby pokazać konstruktywne formy spędzania wolnego czasu, ale także do dorosłych, odbywających karę pozbawienia wolności, aby ułatwić proces społecznej readaptacji.

Program zainicjowany został w 2010 roku przez Agatę Stranz, która powierzyła jego realizację Kołu Naukowemu „Pozytyw”.

Zasady programu są bardzo proste. Koło Naukowe „Pozytyw” dociera do szkół, placówek opiekuńczo-wychowawczych lub penitencjarnych podejmując współpracę z daną instytucją. Członkowie Koła  prowadzą przez kilka miesięcy zajęcia edukacyjne w formie warsztatowej.

Zajęcia te rozwijają inteligencję emocjonalną, umiejętność wyrażania emocji, odczuwania wrażeń zewnętrznych. To także uświadamianie sobie własnych emocji przeżywanych zwłaszcza w sytuacjach trudnych. To akceptacja uczuć ambiwalentnych, zwiększenie otwartości w wyrażaniu emocji oraz delikatności w kontaktach z ludźmi.

W pracy z młodzieżą stawiamy na zajęcia profilaktyczne, które mają na celu skierowanie ich aktywności w kierunku pozytywnej działalności.

W pracy z osobami niedostosowanymi zajęcia będą przybierać postać pracy teatralnej, plastycznej, muzycznej, doświadczeń dramowych, które pomogą wyposażyć ich w nietradycyjne umiejętności. Zwłaszcza te, które umożliwią im nawiązanie poprawnych kontaktów międzyludzkich oraz wewnętrzny rozwój