NASZA ZAŁOGA

O początkach programu opowiada jego pomysłodawca i koordynator Agata Stranz, studentka resocjalizacji na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu:

Wszystko zaczęło się od praktyk zawodowych, które odbywałam w Zakładzie Karnym we Wronkach. Udział w przedstawieniu, stworzonym przez więzienną grupę teatralną „Zniewoleni”, gdzie zagrałam postać królowej w sztuce „Hamlet” uzmysłowił mi, jak bardzo liczy się dla skazanych kontakt z ludźmi z zewnątrz.

Po kilku tygodniach pracy przy przedstawieniu zobaczyłam, że praca z muzyką, z tekstami literackimi daje pozytywne efekty, rozwija ich inteligencję emocjonalną, wpływa na wrażliwość.

Zafascynowana ich chęcią do pracy oraz talentami, które posiadają postanowiłam stworzyć program opierający się na twórczych metodach resocjalizacji, który będzie wykorzystywał ukryte potencjały i zdolności osób odbywających karę pozbawienia wolności.

Pierwszym wspólnym sukcesem było zorganizowanie Dnia Solidarności z Więźniami, podczas którego wspólnie z kolegami wystawiliśmy spektakl, pt.: „ważne, że potrafisz widzieć dobro”. Oprawa multimedialna tegoż przedstawienia była zasługą skazanych.

Cały program resocjalizacyjny nazwany został „Agarta”. Polega on na kilkumiesięcznej pracy ze skazanymi na twórczych zajęciach warsztatowych, których efektem będą spektakle, koncerty, wystawy,  aukcje, pokazy, itp.

Program „Agarta” jest szansą dla osób odbywających karę pozbawienia wolności. Szansą na odnalezienie samego  siebie i wrażliwości tkwiącej we wnętrzu.

To także czas głębokich przemyśleń i krzyk o człowieczeństwo. To również sprawdzian, dla skazanych czy potrafią wykorzystać w życiu szansę, którą dają im inni, ale też dla społeczeństwa- czy potrafimy obdarować szansą drugiego człowieka.

Jedną z ważniejszych rzeczy w życiu człowieka jest świadomość tego co w życiu chce się robić. W programie „Agarta” mam okazję pracować z ludźmi, którzy mają w sobie pasję, którzy zawsze są gotowi pomagać ludziom, nawet tym, którzy w życiu zbłądzili.

Wszystkim pozytywnym działaczom dziękuję za serce i czas poświęcony drugiemu człowiekowi.